Скопско сивило

Одам по улиците, само зомби гледам,
Кај да се свртам, немам кај да бегам!
Безлично сивило, очај и јад,
Веќе е реткост, некој поглед благ!

Лудило ме фаќа, од вашата дволичност,
Веќе не остана нормална личност!
Контото на картичката, единствена е мера,
Веќе не остана човек со вера!

Не, јас не можам овде да седам,
Не, јас не можам сивило да гледам!
Орелски крилја јас да си метнам,
На други страни да си прелетнам!

Скопско секојдневие е трач рубрика,
Воајери на ниво, насобрана публика!
Никој не си ги гледа своите грижи,
А штом помош треба, секој веднаш мижи!

Дал е од воздухот или од вакцини,
Или можда само така ви чини!
Заразна инертност, роботско општество,
Никаде нормално човечко суштество!

Не, јас не можам овде да седам,
Не, јас не можам сивило да гледам!
Орелски крилја јас да си метнам,
На други страни да си прелетнам!
На други места јас да си идам,
Да видам радост, човек да видам!