Големиот земјотрес во Константинопол во 447 година, и чудото на Трисветата песна

Чтение од Синаксарот за 25-ти септември, кога го празнуваме споменот на големиот земјотрес во Константинопол во 447 година, и чудото на Трисветата песна.

На 25-тиот ден од месецот, го празнуваме споменот на големиот земјотрес во Константинопол во 447 година, и чудото на Трисветата песна. Во времето на царувањето на цар Теодосиј II, во годините од 408 до 450, Бог, богат со милост, ја потресе земјата страшно во текот на речиси четири месеци, за да ги предупреди христијаните секогаш да бидат подготвени за големиот ден, кога мртвите ќе воскреснат, небото и земјата ќе се преобразат во нова форма, и секој човек ќе биде повикан на суд според праведноста на својата вера и чистотата на својот живот. Страв ја опфати целата престолнина. Царот, Патријархот свети Прокл и целиот народ на Константинопол излегоа боси во литија кон полето на Хебдомон, каде што усрдно Му се молеа на Бога за нивната заштита.

Околу трет час, земјата повторно почна да се тресе, и едно младо момче одеднаш беше воздигнато на небото со силата на Севишниот, додека исплашениот народ со уште поголема ревност извикуваше: „Господи, помилуј“. Кога слезе од височините, детето објави дека бил вознесен меѓу ангелските хорови кои пееја: „Свети Боже, Свети Крепки, Свети Бесмртни, помилуј нè“, и дека глас му заповедал да му каже на Патријархот дека народот треба на овој начин да Му се моли на Бога, без да се додава ништо друго. Патријархот им наложи на појците и на народот да ја запеат оваа химна, која соединува исповед на трите божествени Лица со повикот на серафимите во видението на пророкот Исаија, и тогаш земјотресот престана, а детето ја предаде својата душа на Бога.

Побожната царица Пулхерија му нареди на свети Прокл да ја востанови оваа химна како свечено пеење во Литургијата. На Светиот Собор во Халкидон во 451 година, Отците од римската диоцеза на Азија го поздравија исповедањето на вистинската вера со пеењето на Трисветата песна, која оттогаш стана суштински елемент и во личната и во заедничката молитва на православните христијани.

Кога Петар Гнафеј, узурпаторот на антиохискиот патријаршиски престол, сакаше да го прошири отровот на теопасхитската ерес, еден вид монофизитство, тој ја додаде изреката „Кој за нас се распна“ на трисветата химна, околу 468 година. Православните запомнија дека кога детето беше чудесно вознесено на небото, божествениот глас строго забранил да се додава нешто на химната, и тие се потрудија да го зачуваат троичниот смисол на Трисветата песна против христолошките толкувања.

И така, преку правилното славење на единиот, единствен Бог во три Лица, православната вера беше зачувана.

#Православие #ПравославнаВера #Струмица #Македонија #Заедница