Fakty vs „moja prawda”: męski i kobiecy sposób patrzenia na rzeczywistość

Mężczyźni są rzeczowi absolutyści. Innymi słowy, istnieje jeden fakt. Fakty to fakty. Prawda to zbiór faktów. Prawda to przewidywalność.
Kobiety natomiast są relatywistkami faktów. Gdy pytasz kobiety o prawdę, mówią o „mojej prawdzie”, bo dla nich prawda to uporządkowany poziom osobistych doświadczeń. Tak właśnie robią kobiety. Myślą: jak to się ma do mnie? Solipsyzm.
A ta pierwsza jest antyliberalna. Przeciwna „woke”. Więc jasne, „woke” to kobiecość. To tylko inne dziewczyny. Ja nie jestem taka. Jestem przeciwko nim. Ta konserwatywna naprawdę tak robi. Ona mówi: nie, my takie nie jesteśmy. Jesteśmy inne. To rzecz liberałów.
Chodzi o rozgrzeszanie się z winy za to zachowanie, co jest bardzo kobiece. Wszystkie kobiety robią to w pewnym stopniu.
To jeszcze inna sprawa. Jedną z najtrudniejszych rzeczy do wyrażenia tutaj jest to, że wszyscy traktują to tak, jakby była tu czarno-biała moralność. To znowu bardzo kobiecy sposób patrzenia. Okazuje się, że gdy się w to zagłębisz, mężczyźni zwykle są relatywistami moralnymi, a kobiety obiektywistkami moralnymi.
Kobiety mają jeden... traktują moralność jak pasek życia, od zera do stu. Jedyna różnica, o którą się kłócą, to kto ustala moralne zasady. Więc to jest trochę tak, jak osoby antyhierarchiczne, fascynują się wielkimi ludźmi historii.
Natomiast mężczyźni, traktują moralność tak: coś jest dobre dla ciebie albo dla nich, albo złe dla mnie lub dla nich. Morderstwo jest złe. Zabicie kogoś, kto chce cię zabić w obronie własnej, jest dobre. Dostrzegasz tu relatywizm?
I właśnie o to chodzi. Morderstwo jest złe, jeśli ktoś zabija ciebie. Ale jeśli ktoś próbuje cię zabić, a ty zabijasz jego, to jest słuszne. Relatywizm.
Każdy tutaj powinien to doskonale rozumieć. Ale znowu, kobiety tutaj wybierają relatywizm faktów. Nie dyskutują o sednie. Przez dziesięć minut krążą wokół, mówiąc tylko, że nie są jak inne dziewczyny i to mnie doprowadza do szału.