Κωνσταντίνος Πλεύρης: Η Μάχη των Οχυρών

Ο δάσκαλος του ένδοξου έθνους των Ελλήνων, Κωνσταντίνος Πλεύρης, αναφέρεται (εκτός των άλλων θεμάτων της σάπιας Μεταποληστευτικής επικαιρότητας) στην ηρωική αντίσταση των Ελλήνων στην γραμμή Μεταξά ή Μάχη των Οχυρών.

Η Μάχη των Οχυρών (6–10 Απριλίου 1941), γνωστή και ως Μάχη της Γραμμής Μεταξά, αποτελεί μία από τις πιο λαμπρές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας και σύμβολο του αδούλωτου φρονήματος των Ελλήνων.

Στις 6 Απριλίου 1941, χωρίς προηγούμενη κήρυξη πολέμου, η ναζιστική Γερμανία εξαπέλυσε μαζική επίθεση κατά της Ελλάδας από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Οι Γερμανοί διέθεταν συντριπτική υπεροχή σε άρματα, πυροβολικό και αεροπορία, ενώ η άμυνα βασίστηκε στα οχυρά της Γραμμής Μεταξά – ένα δίκτυο ισχυρών σκυροδεμένων καταφυγίων, πολυβολείων και υπόγειων στοών, χτισμένων στα απόκρημνα βουνά της Ροδόπης, του Μπέλες και της Ανατολικής Μακεδονίας.

Παρά την αριθμητική και υλικοτεχνική υπεροχή του αντιπάλου, οι 10–15 χιλιάδες Έλληνες μαχητές –κυρίως νέοι στρατιώτες, συχνά υποστελεχωμένοι και με ελλιπή εφόδια– αντιστάθηκαν με πρωτοφανή πείσμα και ηρωισμό. Το οχυρό Ρούπελ, το Ιστίμπεη, το Λίσσε, το Περσέκ και τα υπόλοιπα άντεξαν σφοδρούς βομβαρδισμούς και αλλεπάλληλες επιθέσεις πεζικού για 3–4 ημέρες. Οι υπερασπιστές τους πολέμησαν σώμα με σώμα, συχνά με χειροβομβίδες και ξιφολόγχες, αρνούμενοι να παραδοθούν.

Η πιο χαρακτηριστική στιγμή ήρθε όταν ο διοικητής του Ρούπελ, αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος, απάντησε στην απαίτηση των Γερμανών για παράδοση με τη θρυλική φράση:
«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται.»

Τα οχυρά δεν έπεσαν μετωπικά. Παρακάμφθηκαν μόνο όταν οι Γερμανοί διέσπασαν εύκολα τη γιουγκοσλαβική άμυνα και εισήλθαν από τα δυτικά. Ακόμα και τότε, στις 9–10 Απριλίου, οι υπερασπιστές παρέδωσαν τα οχυρά με τιμές, ενώ ο ίδιος ο γερμανός διοικητής, στρατάρχης Wilhelm List, εξέφρασε δημόσια τον θαυμασμό του για τον ηρωισμό των Ελλήνων.
Η Μάχη των Οχυρών δεν άλλαξε την τελική έκβαση της εκστρατείας, αλλά απέδειξε ότι η αξία ενός λαού δεν μετριέται μόνο σε αριθμούς και όπλα. Οι Έλληνες στρατιώτες, με περιορισμένα μέσα αλλά απεριόριστη ψυχή, καθυστέρησαν τον γερμανικό στρατό, κέρδισαν τον σεβασμό του εχθρού και χάρισαν στην πατρίδα ένα ακόμα «ΟΧΙ» – το δεύτερο μετά το 28 Οκτωβρίου 1940.

Είναι η απόδειξη ότι ο ηρωισμός δεν χρειάζεται υπεροπλία· χρειάζεται μόνο αγάπη για την ελευθερία και πίστη στην πατρίδα.

Υ.Γ. Όσο και να προσπαθούν τα μεταπολιτευτικά σκουπίδια κλπ. πορνίδια των σιωνιστών να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, δεν πρόκειται να τα καταφέρουν.. Μια σπίθα λείπει για το μεγάλο γλέντι που όλοι οι Έλληνες περιμένουν.. και τότε όλα θα πάρουν τον δρόμο τους...